Je bent altijd ergens voor een reden. Toen ik gisteren in recessie was, kwam ik met mijn gedachten bij een herinnering van toen ik een kind was. Ik was er al eens geweest bij de vorige recessie en toen was het heel kort en niet zo speciaal. Ik twijfelde of ik het niet aan het verzinnen was en het voelde niet belangrijk. Ik dacht bij mezelf: misschien kan ik mezelf naar een andere herinnering leiden die wat diepere verandering zal brengen in mezelf, ten slotte zit ik hier maar op een schommel. Eerst zei ik dat mijn zus erbij zat, maar daarna twijfelde ik er toch aan. Door die twijfel dacht ik helemaal dat ik het aan het verzinnen was. Ik besloot toch maar verder te gaan omdat de vrouw die mij begeleidde vragen stelde.
Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat het Voelde alsof mijn zus erbij was, maar ik Zag haar niet. Ik zag mijn papa en mama iets verder van me staan. Ik zei dat ik spanning voelde tussen hen, maar voelde dat niet echt, dat kwam gewoon in me op. Dan vroeg de vrouw hoe ik me erbij voelde en ik zei: geen idee. Ik zag mezelf niet meer, ik zag gewoon mijn papa en mama. Toen ik weer met mijn aandacht naar mezelf ging, was het een grote waas.Dan voelde ik het veld tussen mijn ouders en mij en plots draaide dat uit naar een enorm spanningsveld. Er werd een heleboel energie in mezelf opgewekt.
Vanaf hier is het zo moeilijk beschrijfbaar. Toen ik daar neerlag, was het al moeilijk vatbaar, wat het ook moeilijk maakt om het nu te omschrijven en begrijpen. Nochtans doe ik mijn best:
Mijn lichaam was volledig vol. Als ik met mijn aandacht naar mijn hoofd ging, begon ik vanzelf te wenen en voelde het alsof ik aan het ronddraaien was. Dan voelde mijn lichaam aan als een stenen blok van vijf ton. Daarna voelde het alsof er energie in mijn navel werd gezogen, zo groot als een zwart gat. Vervolgens voelde het alsof er alleen maar ruimte was in mijn lichaam. Zo’n reusachtig grote ruimte die duwde tegen de begrenzing van mijn lichaam, mijn huid. Dat voelde ongemakkelijk en pijnlijk aan. Er was ook een moment dat ik voelde dat ik in de baarmoeder zat, dat voelde heel ongemakkelijk en onaangenaam aan. Zo vast, ik kon nergens heen. En alles duwde.
Toen ik uit de sessie kwam, zei Caroline dat ze denkt dat ik van heel jongs af aan de sluier rond me kreeg. Ik begon te wenen. Ze zei dat bij kinderen waarbij dat zo is, de angst rond het spirituele vaak veel groter ligt. Omdat er hier in dit leven niet veel herinneringen aan zijn. Dat is een angst voor verbinding met mijn ware zelf en daaruit vloeit dus ook een angst voor verbinding met anderen voort.
Ik kan ondertussen niet meer verbinden vanuit iemand die ik niet ben, dat ben ik beu en het lukt ook gewoon niet meer, dat voelt fout aan. Verbinden vanuit mijn ware zelf lukt ook nog niet en dus leef ik al een poos zonder echte verbinding met mensen. Noch met mezelf, al begint dat stilletjes aan wel te komen. Ik ben al een pak zachter voor mezelf, mijn sterke innerlijke criticus begint tot rust te komen. Ik krijg een breder beeld dan de woorden van mijn innerlijke perfectionist en kom tot acceptatie over delen die ik lang heb willen ontlopen.
Door de acceptatie van mijn geseksualiseerde brein kwam ik tot het begrip dat dit een beschermingsmechanisme was tegen verbinden. Verbinden is waar ik het meest naar verlang, maar als er angst is, dan gaat mijn visualiserend brein er alles aan doen om mij te beschermen, zo lief is het. In beelden over seks voelde ik mij veilig. En aangezien ik dat niet onder ogen durfde te komen, verbrak ik ook de verbinding met mezelf en met de ander. Dan kwam er natuurlijk pijn door het gebrek aan verbinding, nam ik het mezelf kwalijk en voelde ik schaamte en schuldgevoelens. Hieruit blijkt dat de beste optie is om de angst te overwinnen, want alles wat niet het overwinnen van die angst is, creëert heel onaangename gevoelens in mezelf.
Een uur na mijn sessie bij Caroline was ik bij mijn meter een peer aan het eten, waarop de conversatie begon over mijn sessie. Ik begon het te vertellen en bij de eerste zin werd alles wit. De zon begon stralend sterk te schijnen, de kamer kleurde helder wit en mijn meter werd precies een engel. Ik was zo overdonderd door de situatie dat ik geen woord meer uit mijn mond kreeg. En ik voelde me zo veilig. Geen haartje angst, geen gevoelens van ongemak, geen schaamte, geen terughoudendheid om te vertellen wat er net gebeurde. Ik zei tegen mijn meter: “Ik heb net zo veel gevoeld, ik ben er even mijn woorden van kwijt”, waarop ze antwoordde: “Ja, dat kan gebeuren hè.” Er was niets anders aanwezig dan totale acceptatie.
Sinds twee dagen voor de sessie met Caroline begon ik weer podcasts te maken. Podcasts om mijn stem te openen en verbinding te leggen met mezelf. Sindsdien heb ik geen enkele keer meer seksuele visualisaties gehad. Ik wou geen seks, ik wou verbinding, maar was er bang van, dus mijn brein hielp me om me ervan te beschermen.
Durf te kijken naar de delen die je ongemakkelijk maken, ze kunnen je verder helpen op je reis. En zoals bij mij ontdek je misschien wel dat het iets helemaal anders is dan je dacht. Iets veel liever.
Ik zie je graag,
Wout