Ik volg dit weekend een mushroomceremonie en ik voel dat ik mijn intentie heb ontdekt.
Ik belde enkele weken geleden met een organisator en hij vertelde hoe we onze intenties met elkaar zouden delen.
Ik voelde hierdoor een grote zwaarte, een zwaarte in de vorm van verwachtingen en angst.
Het voelt alsof er een deel van mij heel wat angst ervaart om gezien te worden, omdat ik denk dat er dieper vanbinnen, verstopt achter mijn masker, ergens een man zit met heel slechte intenties.
En nu, vier dagen voor de ceremonie, voelt het alsof die zwaarte is weggevallen.
Alsof ik eigenlijk gewoon wil samen zijn met mensen, plezier wil maken en verbinden.
Zachtheid en liefde wil voelen, veiligheid en geborgenheid.
Speels en vrij.
En bij dit alles voel ik een vreemd gevoel van afstand.
Het voelt alsof ik wil loslaten dat ik mezelf niet gun om echt gewoon kei veel plezier te hebben.
Om weer rond te springen als een kind, te dansen en te gaan, gaan zonder dat het idee “wat denkt iemand anders over mij” nog ruimte inneemt.
En als laatste: vertrouwen.
Vertrouwen wanneer ik het antwoord niet onmiddellijk weet, wanneer de vraag wordt gesteld.
Dat het antwoord er wel zal zijn, wanneer het tijd is om er iets mee te doen.
Met andere woorden: je hoeft niet altijd de antwoorden te hebben, de zekerheid, de duidelijkheid.
Je zal ze wel voelen wanneer je ze nodig hebt.
Geniet, geniet, geniet, en alles waar je nog een antwoord op zoekt, dat komt wel wanneer je het nodig hebt.
Laat dat het plezier en het potentieel van dit moment niet ontnemen.
Als aller-, allerlaatste voeg ik graag toe dat toen ik deze tekst schreef, de laatste paar zinnen niet tot me kwamen, maar ik wel voelde dat ik iets miste. En in de plaats van erover te piekeren en te zoeken, begon ik gewoon dit tekstje over te schrijven op de computer. En toen ik aan het einde kwam, op het moment dat ik de antwoorden nodig had, kwamen de zinnen vanzelf tot me.
Zo blijkt is er nog een aller aller aller laatste deel, want toen ik deze tekst door AI liet controleren op spelfouten, bedankte die me met het volgende: “je beschrijft heel mooi hoe kwetsbaarheid langzaam overgaat in vertrouwen en speelsheid.” En dat trok mijn aandacht en bracht me tot het volgende.
De illusie van het imago. Vaak probeerde ik een imago stand te houden, of eerder, ik probeerde om rust te voelen, ik probeerde om zachtheid te voelen, om plezier, genot, vrijheid en zelfzekerheid te voelen. En alles wat niet op een van deze leek, duwde ik weg. Want dat was niet waar ik naar op zoek was, toch?
Well well well, als ik dan deze tekst teruglees, stel ik mezelf kwetsbaar op. Ik deel een angst over dat er diep vanbinnen een slecht mens zit, zonder dat ik weet wat daarachter zit, zonder dat ik duidelijkheid heb over wat dit betekent, vanwaar dit komt. Eigenlijk, als iemand dat wil, zou die me heel makkelijk pijn hebben kunnen doen met deze informatie. Met andere woorden, ik liet de controle los en durfde te kijken naar wat ik liever niet toon.
En dan, door dit simpelweg te benoemen, begon die zwaarte vanzelf te verdwijnen en ontstond er ruimte voor zachtheid. Voor een verlangen naar samenzijn en plezier. En er kwam ruimte voor vertrouwen, vertrouwen in dat al die zorgen niet meer nodig zijn, dat het antwoord wel komt wanneer het nodig is, maar vooral dat je mag vertrouwen op jezelf om jezelf te zijn. Want jezelf zijn is gewoon fijn. Jezelf zijn is ook heel veel. En achter al dat vele liggen nog veel mooiere dingen. Achter al dat vele liggen eigenlijk al die dingen waar je naar verlangde. Al die dingen waarvan je dacht ze te bereiken door jezelf te ontwijken. En dan komt het speelse, het innerlijk kind naar boven In zijn puurheid, in zijn speelsheid, in zijn vrijheid, in zijn authenticiteit. In combinatie met het onvoorwaardelijke vertrouwen dat je jezelf mag zijn, en dat al die zorgen, al die gedachten die je weerhielden om jezelf te zijn, je hebben gediend, maar dat die nu niet meer nodig zijn om veilig te zijn. Dat die je nu niet meer hoeven te beschermen. Waarom? Je hebt veiligheid in jezelf gevonden. Niet meer bij je ouders, niet meer bij je vrienden, niet meer bij elk persoon waarmee je in contact komt. Nee, bij jezelf. En vandaaruit kunnen we weer veiligheid bij elkaar gaan cultiveren.
Liefs,
Atlas