Wat dankbaar voel ik me. Ongelofelijk dankbaar. Dat ik in een omgeving kan zitten die negatief en zwaar getint is, en dat ik kan voelen van: “amai, eigenlijk voel ik me echt heel goed.” Dankbaar dat ik geen moeite heb met het laten zijn van de negatieve emoties van anderen. Dat ik die gewoon kan observeren, zonder erin mee te gaan. Zalig.
Het enige spijtige is dat ik dat plezier niet tot uiting krijg in verbinding met deze mensen. Dat wat ik zeg wordt omgedraaid naar iets saais. Want wat zou het mooi zijn moesten mijn naasten ook het dagelijkse leven zo mogen ervaren.
Je kop niet meer laten hangen door externe factoren. Ik had geen moeite met de slechtere delen van de boerderij, wat minder goed ging. Een kalf dat plots stierf, de koeien die een hoop minder melk gaven… Dat was en is wat het is, en daarbij blijft het. Maar men zus liet en laat haar kop er wel door hangen, en ik liet de mijne hangen door het observeren van men zus die haar kop liet hangen. Wat grappig hoe ik eigenlijk hetzelfde deed als zij, gewoon over andere dingen.
Wat ik wel echt waardeer aan haar, is dat ze, na even in de shit te zitten, actie onderneemt om eruit te komen. Concrete acties. Ze blijft er niet te lang mee zitten. Een vrouw van aanpak. Dat vraagt toch karakter, doorzettingsvermogen en weerbaarheid.
Daarover kan ik veel van mijn zus leren. Wanneer ik me low voelde, bleef ik ook heel graag in de shit zitten, in de apathie. En dat werd dan mijn wereld: “fuck dit, het kan me allemaal niet schelen.” En ik kan daar zo lang in blijven hangen.
Mijn zus draagt verantwoordelijkheid voor haarzelf en haar naasten. Ze kan de shit naast zich neerleggen of meenemen, en zien dat dit niet positief beïnvloedend is voor haar omgeving. Dan zegt ze: “sorry voor de kutenergie,” waarna ze vervolgens actie onderneemt om iets te veranderen aan de situatie. Dat vind ik mooi.
Mij kon het vaak niets schelen hoe de mensen rond mij zich voelden. “Ik voel me shit, dus fuck you en hoe jij je voelt.” En diep vanbinnen was dit allemaal veel meer met elkaar verbonden, en deed het me heel veel pijn om andere mensen slechte energie op te sturen. Maar mijn acties toonden iets anders.
En dat was ook de valkuil waarin mijn papa viel. De grootste empaat in hart en ziel, maar de allergrootste apaat in acties en zijn. En dat maakt het verwarrend, want zijn denken was van uit empathie.
Dankjewel, Hanna, om door jezelf te zijn, me te leren wat ik niet kon leren van mijn grootste spiegel: papa. Dankjewel om me te tonen wat het betekent om op een heel gegronde manier zorgzaam te zijn. Dat vind ik ongelooflijk waardevol, en het zal me veel helpen in verbinding met anderen. Wat dan ook weer mijn diepste verlangen is.
Veel liefs,
Wout