Lieve ziel,
Ik wil graag even verder gaan op mijn vorige post die ik schreef. In deze post Who am I? Who are You? schreef ik het volgende: “You with the ability to acknowledge something in it’s totally means that the ‘you’ we are referring to is bigger then what is acknowledged. Ultimately meaning that it doesn’t have to define your experience and actions if you don’t prefer it that way.”
Hier zit zeker waarheid in, dat voel ik. Maar ik had deze informatie niet volgens liefde vertaald. Doorheen de dag voelde ik, “Ja ik ben sterker, de angst kan me niets doen”. Maar dit was vanuit het gevoel van groter zijn, niet vanuit heelheid maar vanuit ego. Toen ik daarnet in de auto aan het rijden was realiseerde ik mij dat ik niet fijn tegen mijn angst aan het praten was, alsof ik beter was, sterker eigenlijk een beetje alsof ik de angst aan het pesten was. Dan realiseerde ik me dat ik dat deel van mezelf ook liefde mag geven. Ik was de angst aan het uitsluiten, een deel van mij. Angst verdient, net zoals alle delen in mezelf om geliefd te zijn door mezelf. Ik wil graag samen zijn met alle delen van mezelf. Mijn volledige zelf aanvaarden voor wat het is.
Ik las een tijd geleden de eerste drie boeken van Carlos Castaneda. Daarin vertelde Don Juan dat er een moment komt waarop je geen angst meer hebt. Niets, nooit meer. Ik heb dat vertaald naar “Ik moet doen alsof ik geen angst meer heb, door sterker te zijn als er toch nog een angst op komt, en dan gefrustreerd geraken als er een komt, want ik heb dat punt van angsteloosheid nog niet bereikt.” Jah, als je het zo leest slaat het niet echt op iets.
Nu voel ik dat het tijd is om liefde te integreren in mezelf. Door mijn hele lijf te laten stromen. Ik mag er zijn, met alle delen van mezelf. En dus, hou ik mijn blik op het oneindige met de intentie om in die angestloosheid te leven, en voor nu blijf ik aanwezig met wat er hier speelt, en geef ik alles liefde tot als het enige wat er nog is, liefde is.
Zo visualiseer ik mezelf dat ik in volkomen neutraliteit mijn angsten mag delen. “Ohh ik voel nu de angst om te verbinden”, “Ohh, ik voel nu de angst om mezelf te tonen”, “Ohh, ik voel nu de angst voor de reactie op wat ik te zeggen heb”. “Ohh ik voel plots een grote onrust in mezelf”.
Je hoeft ook niet alles te delen wat er in jezelf leeft om in verbinding te blijven met jezelf. Vaak vormt er een sterkere verbinding met jezelf door jouw ervaring bij jezelf te houden. Vergeet ook niet, door te benoemen wat er leeft creeer je niet meer van wat er al is, dat is ook een angst. Door te benoemen wat er leeft sta je in verbinding met dat deel van jezelf. Alles mag verbinding in jezelf hebben, ook angst. Angst is geen demoon, je maakt er alleen maar een demoon van als je angst gaat hebben om angst te hebben en of te uiten en te zien voor wat het is: Energie. Heel krachtige energie. Daar kan je veel mee als je die durft voelen en zien in zijn totaltieit. Gebruik de energie die angst opwekt. Dat is precies de juiste hoeveelheid energie die je nodig hebt om om te gaan met de situatie die zich nu afspeelt. Eerder gezegd, om vanuit waarheid en puurheid en verbinding met je ziel te handelen.
Dankjewel Atlas.
Veel liefs.